Reactie van Wouter Middeldorp op ‘De Cursus en muziek II’

Het was inderdaad een zeer geïnspireerde ‘Cursus in wonderen’ middag, mede dankzij de liederen van Ben. De laatste maanden heb ik echt op zijn ‘downloadbare cd’ zitten wachten. Ik had alle vertrouwen omdat ik al één nummer kende en daar zeer enthousiast over was. Zodra ‘Het licht is gekomen’ op deze website stond, heb ik de liedjes op mijn Ipod gezet en beluisterd en ik was zo ontroerd dat ik binnen een uur twee keer Bens voicemail insprak om hem met een bewogen stem te laten horen hoe geraakt ik was. Hieronder plak ik een korte recensie die ik voor MIC Magazine schreef nadat ik nog maar één lied had gehoord:

Ode aan een loflied

Mijn vriend Ben Vlijmincx is al een tijd lang bezig om werkboeklessen van Een cursus in wonderen op muziek te zetten. Sinds hij het plan heeft opgevat een aantal liedjes op cd uit te brengen, zie ik hoe hij wordt geplaagd door onophoudelijke aanvallen van inspiratie en creativiteit. Hij kan niet stoppen met componeren en arrangeren. Uren achtereen gaat hij verder, zich tussendoor beklagend dat hij dwangmatig is. Al honderden teksten uit de Cursus heeft hij op muziek gezet. Zijn bevlogenheid gunt hem geen rust, zijn inspiratie zingt hem ’s nachts nieuwe ideeën in het oor, en dan gaat hij toch maar weer zijn bed uit… Ben leidt onder de goddelijke rusteloosheid waar veel kunstenaars last van hebben gehad. Liefde vraagt geen offer, ik weet het, maar stiekem ben ik toch blij dat hij door die hel gaat…

Devotionele snaar
Ik heb namelijk al één lied op mijn ‘GodPod’ staan en daar ben ik zeer blij mee. Het is een vroege, illegale versie van: ‘Vandaag omhult Gods vrede mij en vergeet ik alles, behalve zijn Liefde’. Laatst luisterde ik hiernaar toen ik in de auto zat en huilde ik opeens tranen met tuiten. Ik was diep ontroerd om dit werkboekidee, dankzij Bens toegewijde verklanking ervan. Met name tijdens het herhaalde: “wil ik alles vergeten… alles vergeten… alles vergeten, behalve Zijn Liefde” werd bij mij een devotionele snaar geraakt. De manier waarop Ben dit zong hielp me ter plekke om me daarmee te verbinden.

Jubelende toewijding
Zo heb ik ontdekt hoe behulpzaam het is, bij de verinnerlijking van de Cursus-gedachten, om ze als melodie te horen. Ze worden een haast nog vriendelijker smeekbede, een jubelende toewijding. De muziek voegt klinkende dankbaarheid en verlangen toe aan de ‘peptalk’ van Jezus, doordat ze machtig en middeleeuws mooi gebruik maakt van melodie, ritme en refrein om die heerlijk heilige gedachten totaal aanstekelijk te maken.
Sindsdien wàcht ik echt op de cd van Ben. Ik wil zeer graag meer van dit soort liederen! Bij mij blijven songs tot mijn ongenoegen soms wekenlang doordraaien in mijn achterhoofd, zelfs ’s nachts; maar de Stem van Gods Troubadour mag voor mijn part eeuwig in mijn denkgeest blijven jengelen.

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>